Απευθυνόμενο αποκλειστικά σε επίδοξους προπτυχιακούς Χημικούς Μηχανικούς που βρίσκονται στην τελική ευθεία. 

Δεν γράφω τέτοια πράγματα συνήθως αλλά κυριεύτηκα από αυτή την επιθυμία τώρα οπότε πλέον είναι μονόδρομος.

Θα κάνω μια μικρή κατάθεση ψυχής για τα λάθη μου. Μάλλον, το λάθος μου.

Εμπνέομαι κυρίως από συναισθήματα - όταν δεν γράφω κάποια ιστορία-. Θετικά ή αρνητικά δεν έχει σημασία. Πάντα όμως έντονα. Τη σχολή μου δεν τη μίσησα. Και σίγουρα δεν την λάτρεψα. Όσοι με ξέρετε καλά, θα ξέρατε ότι ισχυρίζομαι πώς με αφήνει παγερά αδιάφορη και θα ξέρετε επίσης πώς ό,τι με αφήνει παγερά αδιάφορη αποτελεί ένα από τα πιο ενοχλητικά αγκάθια στη ζωή μου.

Κι όμως γράφω.

Άρα στη συλλογιστική πορεία εντοπίζεται κάποιο σφάλμα. Γι αυτό και είπα πώς θα μιλήσω για τα λάθη μου.

Τρίτη 19/12/17

Είχα παρκάρει άσχημα. Πρέπει να το πέταξα κάπου πάνω στο πεζοδρόμιο απέναντι από το κτίριο των Μεταλλειολόγων. Ευτυχώς μόνο «πρωτοετά» πάνε από τις 9 το πρωί, που δεν έχουν και δίπλωμα, και βρίσκουμε να παρκάρουμε κάπου κοντά στο κτίριο.

Είχα φύγει άβαφη γιατί «ποιος θα με δει» πρωί πρωί; Αλλά όσο οδηγούσα με έτρωγε η ιδέα. Ε τουλάχιστον λίγη μάσκαρα. Θα ναι κόσμος στο εργαστήριο , «πού πάω έτσι». Είχα βγάλει το τσαντάκι με τα καλλυντικά στη θέση του συνοδηγού και προσπαθούσα με το ένα χέρι να ψαρέψω τη μάσκαρα ενώ τσουλούσα το αυτοκίνητο στην πηγμένη Κατεχάκη. Και η ώρα εννιά παρά πέντε. Και να θέλω να βαφτώ αλλά να μην έχω μυαλό γιατί είχα νεύρα. Γιατί δεν έφυγα δέκα λεπτά νωρίτερα; Γιατί το λέω πάντα και δεν μπορώ να το κάνω; Γιατί πρέπει να μου την πει λίγο ο καθηγητής πάλι που καθυστέρησα; Έβλεπα την εκνευριστική είσοδο στο αντίθετο ρεύμα. Πάντα τόσο κοντά και τόσο μακριά. Πόσες φορές έχω απλά θελήσει κολασμένα να διασχίσω το αντίθετο ρεύμα . Αλλά όχι. Άλλα δύο φανάρια, μία αναστροφή, βόλτα μέχρι τους χημικούς κι προσευχές για παρκάρισμα. Κάπου εκεί σε αυτές τις σκέψεις είχε έρθει και το αναμενόμενο τηλεφώνημα από την Ιωάννα.

«Έλα που είσαι; Αργείς;»

«Κατεχάκη.Το βλέπω το Πολυτεχνείο. Έφτασα , έφτασα! Έχετε μαζευτεί όλοι;»

«Ναι , να σε περιμένουμε ;»

«Ναι! Πες ότι είχε κίνηση!»

Η ίδια πάντα στιχομυθία. Το μόνο που αλλάζει είναι ότι δεν είναι πάντα η Ιωάννα που παίρνει τηλέφωνο.

Τέλος πάντων με τα πολλά στις 9.02 είχα παρκάρει. Η ταχυκαρδία και οι ενοχές είχαν αγγίξει ένα πρωτόγνωρο επίπεδο. Παρόλα αυτά είχα σπαταλήσει θρασύτατα και άλλα δύο λεπτά βαφόμενη. Είχα τρέξει τλουπωμένη -με μακρυμάνικη, φούτερ και μπουφάν- στους παγωμένους , με το ψυχρό τους αεράκι (πάντα τουλάχιστον 3 βαθμούς χαμηλότερη θερμοκρασία από τον έξω κόσμο), σκοτεινούς διαδρόμους της σχολής. Είχα περάσει έξω από το αμφιθέατρο 2 και την αίθουσα 29 με κινητό και κλειδί αυτοκινήτου στο χέρι, τσάντα, φρούτο και νερό σε κάποιο άλλο χέρι και τετράδιο , εργαστηριακό και ένα στυλό σε κάποιο τρίτο ίσως, και ευχόμουν εκτός από τους πολύ πολύ φίλους και άρα και επιεικείς , να μην δω (και να μην με δει βασικά) κανέναν άλλον σε αυτή την κατάσταση. Εκεί, περνώντας από τα επίφοβα σκαλιά από τον πρώτο - άρα και από το κυλικείο- προς τον δεύτερο, και την 29 είχα φτιάξει τα μαλλιά μου πετώντας τα μπροστά γιατί ποτέ δεν ξέρεις, και τελικά με 19 λεπτά καθυστέρηση, χαμηλωμένο βλέμμα και εγκέφαλο σε υπερλειτουργία είχα φτάσει στο εργαστήριο. 

Είχε περάσει λίγη ώρα και είχαν τελειώσει και οι ερωτήσεις θεωρίας από τον καθηγητή, τα αμήχανα βλέμματα και οι ένοχες σιωπές άγνοιας. « Είναι δυνατόν να είστε μηχανικοί και να μην μπορείτε να ορίσετε την ενεργότητα νερού;» «Είναι δυνατόν να σας πήρε τόση ώρα να πείτε ότι πρέπει να χρησιμοποιήσουμε Arrhenius; » , «Καλά άμα δεν ξέρετε να εφαρμόσετε ένα νόμο αραίωσης...»... Είχαμε ανταλλάξει βλέμματα απόγνωσης με τον Βαγγέλη και την Κωνσταντίνα. Ο Βαγγέλης αντάλλαζε και άλλα βλέμματα μόνος του και ο Φάνης γελούσε. Η "κα." -το διαβάζει αυτό το "κα" και με σκοτώνει όταν θα με ξαναδεί -Τζίνα με είχε χαιρετήσει από τον πάγκο της. O Γιάννης είχε πειράξει τα μαλλιά και τα μάγουλά μου, ο Μάριος με είχε καρφώσει με το τρυφερό κλασικό του απαξιωτικό βλέμμα και η Στέλλα είχε περάσει μπροστά μας , χαμογελαστή. Από άλλο κόσμο. Ο Κώστας κλασικά «άραζε μέχρι τις 5» και μας γελούσε. Το άγχος είχε αντικατασταθεί από νύστα στη γλυκιά ζέστη του εργαστηρίου - εργαστήριο τροφίμων: ίσως το μόνο ζεστό μέρος σε αυτή τη σχολή- και εμείς είχαμε αρχίσει την πειραματική διαδικασία. Δηλαδή λέγαμε τα νέα μας ενώ κάναμε τιτλοδότηση για να δούμε αν πέτυχε ο εξευγενισμός των λιπαρών στο λάδι. Juicy νέα.

Εκείνη τη στιγμή η Απ είπε: Παιδιά αυτό είναι το τελευταίο μας εργαστήριο. Εννοώ το τελευταίο για πάντα.

Και ήταν καθοριστική στιγμή. Κυρίως για μένα.

Καταρχάς δεν πίστευα ότι αυτό που λένε ότι όταν χάνεις κάτι που ήταν δεδομένο εκτιμάς την αξία του, βρίσκει εφαρμογή και σε πιο τετριμμένα πράγματα, όπως τα ψυχοφθόρα ενίοτε εργαστήρια της σχολής.

Τα δύο πρώτα χρόνια πέρασαν χωρίς καν να καταλαβαίνω τι είναι να είσαι σε μία σχολή. Πήγαινα πολύ συχνότερα απ' ότι πηγαίνω τώρα. Έδειχνα και περισσότερο ζήλο με ό,τι σχετικό καταπιανόμουν. Όμως στο μυαλό μου ήταν κάτι προσωρινό. Μία φάση και αυτή, όπως ήταν το λύκειο. Δεν λάτρευα το αντικείμενο όμως δεν με ενδιέφερε και ιδιαίτερα αυτή η διαπίστωση. Ίσως κρυφά να την έβρισκα και κάπως χαριτωμένη. Είναι γνωστά παιχνιδίσματα του ανώμαλου εγκεφάλου μου αυτά. Από τις αρχές του 3ου έτους όμως ξεκίνησε το πιπίλισμα . Δηλαδή εγώ η ίδια με πιπίλιζα. Δεν σου αρέσει η σχολή. Τι κάνεις στη ζωή σου; Τι θα κάνεις στη ζωή σου; Τι κάνεις τόσα χρόνια; Γιατί χάνεις τον καιρό σου; Πόσο ακόμα θα είσαι μέσα στους αντιδραστήρες; Τι δουλειά έχεις εσύ με τους αντιδραστήρες;

Και η απάντηση είναι καμία. Γιατί αυτή η σχολή, όσο εγώ τουλάχιστον πήγα, δεν ήταν το θεωρητικό της υπόβαθρο, ούτε λοιπόν και οι αντιδραστήρες. Ήταν η καθημερινότητά της.

Ήταν αρχικά το κρύο. Δεύτερη φορά που αναφέρεται αλλά θα το ανέφερα και άλλες έξι. Είναι ίσως το πρώτο πράγμα που σκέφτεται κάποιος που όντως έχει μπει στη σχολή. Όλα τα άλλα ωχριούν. Είναι και ο καυτός αέρας στο πάνω τμήμα του αμφιθεάτρου που σου έρχεται λιγοθυμία επειδή είναι τόσο καυτός. Οι τρεις πάνω σειρές του αμφιθεάτρου είναι καταδικασμένες και δη σε περιόδους εξεταστικής. Το χειμώνα τους βλέπεις έναν έναν να γδύνονται και κάτι αναψοκοκκινισμένες φάτσες να προσπαθούν να γράψουν, ενώ το καλοκαίρι χλωμιάζουν από το κρύο και χώνονται σχεδόν κάτω από τα έδρανα. Ένα θέμα στους θερμοστάτες μας - αν και μηχανικοί- είναι ευρέως διεγνωσμένο.

Ήταν ο Λευτέρης και το καφέ-κλαμπ, (Κατά λάθος έγραψα λαμπ . Θα μπορούσε να το σκεφτεί σαν μετονομασία ο κ. Λευτέρης.) ,το πιο διάσημο κυλικείο του ΕΜΠ με κόσμο να συρρέει από όλες τις σχολές και εμάς τους ντόπιους να κάναμε αμάν να βρούμε έστω και μισό τραπέζι. Ήταν το κλαμπ σάντουιτς, το σάντουιτς με τις κοτομπουκιές, οι μπαγκέτες του, οι καφέδες, οι πάστες, τα ξακουστά τα παγωτά χωνάκι. Τώρα είναι και η ΣΕΜΦΕ με τις κρέπες αλλά όλο το Πολυτεχνείο ξέρει ότι τίποτα καλύτερο από τον κ. Λευτέρη με την αφίσα doors και τη ροκ μουσικούλα, και τον κύριο αγαπημένο παππούλη που έδινε και νεράκια τσάμπα ώρες ώρες.

Ήταν η αποβλάκωση στον ήλιο στα πεζούλια από το κυλικείο προς τη γραμματεία. Πόσο γνωστό ψέμα το « έλα πάμε να καθίσουμε για κάνα δεκάλεπτο και μετά ξαναμπαίνουμε στο μάθημα». Φήμες λένε ότι κανένας χημικός μηχανικός που μάζευε ήλιο και ζέστη για πάνω από τρία λεπτά σε αυτά τα αναθεματισμένα πεζούλια δεν κατάφερε να ξαναμπεί μετά σε αίθουσα για μάθημα.

Ήταν η μόνιμη ερώτηση που σου έκαναν άγνωστοι συμφοιτητές σου «η τουαλέτα έχει χαρτί;» και εσύ έπρεπε πάντα να τους απογοητεύσεις.

Ήταν η θαλπωρή του ντουμανιασμένου αμφιθεάτρου όταν πλημμύριζε από κόσμο στις συνελεύσεις. Φασαρία, φωνές, γέλια, τσακωμοί, συνθήματα και ένα « συνάδελφοι σας παρακαλώ» με χτύπημα του χεριού στην έδρα, από κάποια γνωστή συνήθως φάτσα ανά 8 περίπου λεπτά. Ήταν και η ψηφοφορία και αυτό το καθιερωμένο «όλο» -που οι μυημένοι θα αναγνωρίζουν- για τα, όπως έμπαινες, αριστερά έδρανα.

Ήταν το μαρτύριο του να κάνεις μέθοδο ελαχίστων τετραγώνων στο χέρι για τα εργαστήρια φυσικής και να διορθώνεις πρόσημα και αναφορές στα τραπεζάκια του κυλικείου.

Ήταν η ανακούφιση όταν έμαθες ότι θα κάνεις συνέχεια τη μέθοδο των ελαχίστων τετραγώνων αλλά ποτέ ξανά χωρίς excel.

Ήταν κάτι μεσημέρια που μπαίναμε με όλη την καλή διάθεση να προσέξουμε στο μάθημα της ρύθμισης και να κρατήσουμε σημειώσεις για μετασχηματισμούς Laplace κλπ και να αισθανθούμε λίγο μαθηματικές διάνοιες και καταλήγαμε να μιλάμε τόσο πολύ που μια φορά που μπαίναμε, μας ζητούσαν να βγούμε.

Ήταν και είναι και αυτά τα Φαινόμενα 1. Που να μην ήταν. Και μαζί τους και το comsol και όλες εκείνες οι φορές που επιλέγαμε laminar flow, χωρίς να ξέρουμε καν τι παραδοχές κάναμε, ποια ήταν η εκφώνηση και τι δουλειά είχαμε σε αυτό το Pc Lab αφού δε θα περάσουμε ποτέ το μάθημα.

Ήταν η αγαλλίαση όταν στο κτίριο της μηχανικής έβλεπες στο ανηρτημένο έγγραφο με τις βαθμολογίες της τεχνικής μηχανικής δίπλα στο όνομά σου έστω και το τίμιο πεντάρι.

Ήταν τα εργαστήρια οργανικής και συγχρόνως δεν ήταν κιόλας. Γιατί υπήρχε άραγε έστω και ένας φοιτητής που να τα βρήκε μόνος του χωρίς να πήρε τηλέφωνο ή χωρίς πήγε με ολόκληρη ομάδα. Αυτός ο 3ος όροφος...

Ήταν τα πρώτα μαθήματα Γάσπαρη και η ψυχολογία μας που τσακίστηκε, έφτασε τα τάρταρα. Είχαμε έρθει όλοι αριστούχοι και τώρα δεν μπορούσαμε όχι μόνο να καταλάβουμε τι μαθηματικά έλεγε αλλά ούτε να γράψουμε δεν προλαβαίναμε.

Ήταν τα εργαστήρια φυσικοχημείας και τα εργαστήρια ΦΜΑ. Και τα δύο αργοί θάνατοι.

Ήταν οι φορές που μαζευόμασταν σχολή μόνο για να κανονίσουμε τις λεπτομέρειες για τα ταξίδια που οργανώναμε, για να καθίσουμε τραπεζάκι ή να πάμε γυμναστήριο.

Ήταν οι καταλήψεις και η αγαπημένη σόμπα.

Ήταν η γάτα του στεκιού που απλά ήθελε να κατασπαράξει την ψυχή όποιου βρισκόταν στο διάβα της. Οι γρατζουνιές ήταν το λιγότερο που θα μπορούσε να σου κάνει.

Ήταν ο υπέροχος και μοναδικός υπεύθυνος εργαστηρίου και το ακόμα πιο υπέροχο γραφείο του με τις αφίσες με κοπέλες με μπικίνι.

Ήταν η περίφημη ταράτσα μας που μπορεί να την έχουμε επισκεφθεί σε στιγμές ανεβασμένες και σε στιγμές σκέτης κατάθλιψης αλλά όλοι κάποια φορά κάναμε φωτογράφιση στο βιομηχανικό στυλ της και το υπέροχο συννεφιασμένο της ουρανό. Μερικοί δεν έμειναν στη φωτογράφηση βέβαια.

Ήταν η στιγμή που βρήκαμε την ημερομηνία λήξης του δικού μας αρακά και νιώσαμε λίγο ειδικοί χάρη σε αυτά τα πράσινα μπιζέλια.

Ήταν άβολες συναντήσεις σε διαδρόμους. Ήταν και πολύ ευχάριστες.

Ήταν ο κύριος Πολυμένης με τα δερμάτινά του αλλά και άλλες καθηγήτριες με ιδιαίτερο στυλ θα λέγαμε.

Ήταν τα ενισχυτικά της περιβαλλοντικής μηχανικής που απλά κοροϊδεύαμε τον εαυτό μας και μόνον αυτόν καθώς οι υπεύθυνοι είχαν απόλυτη επίγνωση ότι δεν ξέραμε τι μας γινόταν. Ήταν όμως και από τις καλύτερες συζητήσεις.

Ήταν κάθε είδους υποχρεωτικής παρακολούθησης που μετατρεπόταν σε συζήτηση σόκινγκ ερωτικού περιεχομένου. Μα κάθε φορά όμως;

Ήταν οι λάσπες έξω από το κυλικείο και ο διασκελισμός που δεν ήξερες ότι είχες μέχρι να αναγκαστείς να αποφύγεις τις τερατώδεις λακκούβες.

Ήταν η κόλαση των χιλιοστών, και ένα λάθος στο πάχος του μολυβιού που είχες χρησιμοποιήσει , μέτρηση διατομών και κατόψεις και άπειρες διορθώσεις και συγκρίσεις και λίγο σβήσιμο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο πριν τη λήξη της διορίας για την παράδοση του σχεδίου έξω από το γραφείο του κύριου Παπαθανασίου. Κοντά στο ηλιακό εργαστήριο; Θυμάμαι καλά;

Ήταν η μία σελίδα facebook που έμενε πάντα ανοιχτή σε κάθε εργαστήριο του pc lab, έστω και για ένα πλασματικό αίσθημα συντροφιάς.

Ήταν το στήσιμο ολόκληρων αλγορίθμων για να αποφασιστεί που θα καθίσει ο καθένας μας στην εξεταστική για το μέγιστο κοινό όφελος, και ήταν και η τρελή χαρά που μας καταλάμβανε όταν τυχαία καθόταν και κάποιος Κύπριος μπροστά μας.

Ήταν οι άπειροι τύποι στα Φαινόμενα 1 που σου είχε πάρει 42 λεπτά να αντιγράψεις στο θρανίο σου και έπειτα να τους καλύψεις με το μπουκαλάκι νερό, χαρομάντηλα, κομπιουεράκι, πάσο, ταυτότητα (γιατί μπορεί να χρειαστεί ποτέ δεν ξέρεις) και ό,τι άλλο μπορεί να φαινόταν έστω και ελάχιστα λογικό να υπάρχει πάνω στο θρανίο, μόνο και μόνο για να σου πουν οι επιτηρητές «αφού είστε λίγοι ας πάμε να γράψουμε όλοι στη δίπλα αίθουσα» και να γκρεμιστούν τα όνειρά σου για άλλη μια φορά. Δώστε τυπολόγιο επιτέλους, αν είναι δυνατόν. Λες και δεν ξέρετε.

Ήταν η πρώτη φορά που ψάξαμε για πραγματική βιβλιογραφία πέρα από το βικιπαίδεια. Χαθήκαμε στη βιβλιοθήκη και μας βγήκε η πίστη μέχρι να κατεβάσουμε ένα pdf από επιστημονικό περιοδικό.

Ήταν ψησίματα και μαλλιά σγουρά, μαλλιά κοράκου χρώμα.

Ήταν οι μπλε ποδιές που πήραμε και νιώσαμε μηχανικοί από την πρώτη μέρα μας στη σχολή. Αλλά και το άγχος μας, σα να είχαμε κάνει ζημιά στο νηπιαγωγείο όταν ξεχνούσαμε να τη φέρουμε ή φτάναμε στο εργαστήριο με ανοιχτό πέδιλο.

Ήταν όταν φορέσαμε για πρώτη φορά προστατευτικά γυαλιά και όλοι , πιστεύω ανεξαιρέτως, βγάλαμε φωτογραφία με την ομάδα του εργαστηρίου μας.

Ήταν όταν δεν μπορούσαμε να ανάψουμε το λύχνο Bunsen ή όταν πιστεύαμε ότι έχουμε προκαλέσει διαρροή γκαζιού.

Ήταν οι άπειρες ογκομετρήσεις.

Ήταν η ικανοποίηση του να μορφοποιείς το γυαλί.

Ήταν το τρελό άγχος των προφορικών εξετάσεων , οι στιγμές σιγής και η καθοριστικής σημασίας συζήτηση με της προηγούμενη ομάδα για αυτό το κρίσιμο « τι σας ρώτησε;».

Ήταν ο χειμερινός κολυμβητής με τα τεράστια νύχια που σε κάθε εργαστήριο σε έκανε να νιώθεις ταπείνωση μέχρι το μεδούλι.

Ήταν οι ρομαντικοί σκοτεινοί διάδρομοι. (Ανάψτε τα φώτα, μερικοί στραμπουλίξαμε και πόδια.)

Ήταν οι εκπλήξεις με τούρτες ζαχαρόπαστας σε κάθε σημείο του κτιρίου.

Ήταν οι φιλοσοφικές και οι πολιτικές συζητήσεις.

Ήταν οι άπειρες στιγμές γκρίνιας και οι άπειρες στιγμές γέλιου και ήταν και μία τεράστια πόρτα που χωρίς να το καταλάβουμε ανοίξαμε.

Λάου λάου μέσα από αυτή την γκρίνια και το γέλιο, ασκήσεις πολλές, διαφορικές εξιδώσεις , εργασίες, ισοζύγια, σχέδιο, δοκιμή γιαουρτιού και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς συγκεντρώσαμε εργαλεία για πραγματικά αμέτρητες διαδρομές που μπορεί να μην έχουν και καμία σχέση με αυτά που κάναμε σήμερα. Ξεκλειδώναμε πίστες. Αυτό κάναμε.

Αυτό ήταν τελικά η σχολή μου. Άργησα λίγο να το καταλάβω.

Τα τελευταία χρόνια μου ήταν εύκολο και ξεκούραστο να λέω ότι δεν μου αρέσει αυτό που κάνω. Ήταν και λίγο ιντριγκαδόρικο γιατί ποτέ δεν πήγαινα αλλά ποτέ δε χρωστούσα και πολλά μαθήματα. Μάλλον τώρα νιώθω περίεργα να το παραδέχομαι, αλλά κάπου, σε κάτι μικρές λεπτομέρειες, αγκιστρώθηκε μια αγάπη. Όπως αγαπάς έναν άνθρωπο που σου κάνει δύσκολη τη ζωή και σε εκνευρίζει. Τον αγαπάς και δεν ξέρεις γιατί. Μάλλον για κάποιες λίγες στιγμές μαζί του , ή για κάποια μικρά στοιχεία της συμπεριφοράς του, για τις συνήθειες του. Δεν είναι η αγάπη της καλής τυπικής φοιτήτριας, όσο και αν την αναζητούσα τιμής ένεκεν σε ένα άριστο σχολικό παρελθόν. Ήταν και είναι η αγάπη της φοιτήτριας που βγάζει τις άκρες της και αν πέσει πάνω σε κάτι που την ενδιαφέρει, του δίνει και καταλαβαίνει.

Μπορεί να μην ήξερα πότε λήγουν οι διορίες του Ευδόξου, ποια βιβλία έπρεπε να δηλώσουμε και μέχρι πότε να δηλώσουμε μαθήματα αλλά έτρωγα ώρες για να φτιάξω το καλύτερο εξώφυλλο για κάθε εργασία, παρουσίαζα 40 λεπτά κάθε φορά που έπρεπε να παρουσιάσω 20, έκανα αφηρημένο έργο τέχνης κάθε διαφάνεια και μοίραζα ερωτηματολόγια στα διαλλείματα. Ήμουν σε κάθε συνέλευση. Έκανα πρόβες σε χορευτικά έξω από το κυλικείο. Δεν έκανα ποτέ σκονάκι και ένιωθα πραγματική ευφορία όταν δίπλα στο ch13060 έβλεπα βαθμό πάνω από 5. Εννοώ και 5! Αγαπημένο δοξασμένο πεντάρι... Είχα εθιστεί στα msds και φανταζόμουν μια ολόκληρη ζωή να ψάχνω ύπουλες, θανατηφόρες παρενέργειες χημικών στοιχείων. Σε άλλα νέα, ανακάλυψα τρύπα στη διατροφική δήλωση του cottage και οι υπολογισμοί μου έφεραν στο φως την αιωνόβια πάριζα που δε λήγει ποτέ. Είχα ανταλλάξει καμιά δεκαριά mail με την υπεύθυνη του εργαστηρίου, διαπραγματευόμενη το θέμα της αιωνόβιας πάριζας για να καταλήξουμε τελικά στο ότι είχα λογαριθμίσει δύο φορές τα δοσμένα νούμερα. Γενικά αντάλλαζα συνεχόμενα mails με καθηγητές γιατί ντρεπόμουν να τους μιλήσω από κοντά και φτάναμε σε σημείο να λέμε και τα νέα μας. Η αποτελεσματική - και καταφερτζίδικη- σύνταξη μου όσον αφορά στα mails έγινε γνωστή και σύντομα αναλάμβανα να συντάξω και τα mails των συμφοιτητών μου. Α ναι, είναι και αυτό.

Μπορεί να μην έμαθα ποτέ όλους τους συμφοιτητές μου αλλά κάποιους τους έμαθα απελπιστικά καλά (όχι αλήθεια, δεν θέλω να ξέρω άλλα). Δεν πίστευα ποτέ ότι θα γνώριζα τόσες πριγκίπισσες και γοργόνες σε μία σχολή, διανοούμενους καλλιτέχνες, πεταλούδες. Τόσους ανθρώπους που διαβάζουν, παίζουν μουσική, χορεύουν, ταξιδεύουν, αγωνίζονται. Ανθρώπους που από ιδεολογία δεν κοιτάζονται στον καθρέφτη και ανθρώπους που ντύνονται παραλία.

Γιατί τώρα όλα αυτά; Λες και πήραμε πτυχίο. Όχι, θα πάρουμε και από αυτό σύντομα. Καλά πάει μέχρι στιγμής. Ελπίζω ο μελλοντικός μου εαυτός που θα διαβάζει αυτά τα αναμνηστικά να έχει περάσει φαινόμενα 1 και να με έχει βγάλει ασπροπρόσωπη με πτυχίο στα 5 χρόνια παρακαλώ. Όμως γιατί τώρα αφού έχουμε ένα, τουλάχιστον, εξάμηνο μπροστά μας μέχρι να ανοίξει η κουβέντα για ενδεχόμενο πτυχίου;

Γιατί τελείωσαν τα εργαστήρια. Η μόνη ουσιαστική σύνδεση που είχα με τη σχολή και ένα τεράστιο πακέτο στιγμών και αναμνήσεων και γιατί συνειδητοποίησα παραδόξως ότι ούτε ένα δευτερόλεπτο δε σκέφτηκα με ανακούφιση το γεγονός αυτό. Ούτε ένα δευτερόλεπτο δεν ένιωσα να απαλλάσσομαι από αυτό το φαινομενικά για μένα χάσιμο χρόνου. Ένιωσα ατόφια νοσταλγία. Γιατί το να είσαι χημικός μηχανικός σε αυτό το διαμπερές κτίριο, με το περίφημο κυλικείο, τις πολικές θερμοκρασίες, τις ατελείωτες εργασίες και τους κοπανημένους (όπως συνηθίζει να λέει ένας εξωσχολικός φίλος) φίλους, είναι πολλά παραπάνω από αντιδραστήρες και ισοζύγια μάζας. Είναι ζωντανά φοιτητικά χρόνια και οι βάσεις για μια ολοζώντανη συνέχεια.